مهندسی آموزش و پرورش یا مدیریت منابع مالی؟

قاراشمیش

در سال های گذشته متفکرین(شاید مدیران؟) آموزش و پرورش دم از استانداردهای آموزشی می زدند!
تلاش بر این بود که سطح علمی و کیفی خود در آموزش و پرورش را به استاندارد آموزشی جهانی(نترکید!) برسانیم! صحبت از تراکم دانش آموز در کلاس و تناسب تعداد معلم به دانش آموز بود... و ...!

آقا ما آینده ی آموزش و پرورش را فدای محدودیت منابع مالی کرده ایم! چطور؟
سال ها قبل اساتیدمان می گفتند که استاندارد جهانی و آرمانی تعداد دانش آموز در کلاس درس ۱۸ نفر است. حال این امر به عناوین مختلف زیر پا گذاشته می شود. بگذریم از این بحث که تراکم زیاد دانش آموز در کلاس یکی از عوامل افت تحصیلی(نه مردودی) و یا بهتر است بگویم افت بار علمی وی می شود.

 قضیه از روزی آغاز شد که رشد جمعیّت کشور کمی کاهش داشت، بار مالی آموزش و پرورش هم بر دوش دولت کریمه از قدیم الایّام سنگینی می نمود! باور کنید هنوز هم این نظر وجود دارد که آموزش و پرورش یک نهاد صرفاً مصرفی می باشد.

حالا برگردیم چطور؟

گویا سال به سال (مالی) از وزارت محترمه آموزش و پرورش (من از صاحبنظران شنیدم) دستوری می رسد که شما امسال باید این قدر از بودجه بزنید(صرفه جویی داشته باشید!).
کمبود بودجه مساوی است با کمبود کلاس، کمبود نیرو و ... . سازمان ها و مدیریت های مناطق هم با هماهنگی، هر سال چند مدرسه را منحل می نمایند! چندین کلاس درس را ادغام می نمایند! دیگر به سادگی برای مدرسه ای معاون تعلّق نمی گیرد! مدیر هم باید در کلاس تدریس نماید! راست می گویم، مدیران مقاطع متوسطه باید تدریس نمایند! حالا برای سال های دیگه من نمی دانم!!! و به هر حال دارند صرفه جویی می کنند.

راستی آن شعار را به یاد دارید: با ساختن مدرسه ای(درست و حسابی نه شعاری)، زندانی را خراب کرده ایم.

التماس دعا